2-4- پتانسیل عمل10
2-5- نظریه ی سرخوردن الیاف10
2-6- واحدهای حرکتی و اتصال عصبی عضلانی 11
2-7- قانون همه یا هیچ وجمع انقباضات 12
2-8- انواع تمرینات مقاومتی 13
2-8-1- تمرینهای ایزومتریک13
2-8-2- تمرینهای پویا با مقاومت ثابت 13
عنوانصفحه2-8-3- تمرینهای مقاومتی متغیر14
2-8-3- تمرینهای اسنتریک14
2-8-4- تمرینهای ایزوکینتیک15
2-9- مکانیسم انقباض وتنظیم آن15
2-10- قدرت و انواع آن وهماهنگی آن با عملکرد17
2-10-1- قدرت عمومی17
2-10-2- قدرت ویژه17
2-10-3- قدرت مطلق17
2-10-4- قدرت نسبی 17
2-11- سازگاریهای عصبی عضلانی با تمرین های ورزشی18
2-11-1- سازگاریهای عصبی18
2-11-2- الگوهای فراخوان18
2-11-3- هم زمان سازی19
2-11-4- سازوکارهای مهاری19
2-11-5- سازگاری عضلات اسکلتی19
2-11-6- هیپرتروفی عضله20
2-12- سازگاریهای قدرت مربوط به سن وجنس20
2-13- مزایای تمرین های یک طرفه و دو طرفه 21
2-14- انواع تارهای عضلانی23
2-14-1- تارهای نوع I23
2-14-2- تارهای نوع IIA23
2-14-3- تارهای نوع IIB 23
2-15-تبدیل نوع تار24
2-16- پیشینه پژوهش25
فصل سوم: روش شناسی پژوهش
3-1- مقدمه29
3-2- روش و نوع پژوهش29
عنوانصفحه3-3- نمونه آماری30
3-4- ابزار و وسایل اندازه گیری 30
3-5- نحوه جمع آوری اطلاعات و داده ها31
3-6- متغیرهای تحقیق32
3-6-1- متغیرهای مستقل32
3-6-2- متغیرهای وابسته32
2-3-7- مدت زمان اجرای آزمون32
3-8- روش اجرای تمرینات32
3-8-1- شیوه اجرای تمرینات مقاومتی یک طرفه و دو طرفه32
3-9- تجزیه و تحلیل آماری35
فصل چهارم: یافته های پژوهش
4-1- مقدمه36
4-2- ویژگی های توصیفی یافته ها36

4-3- آزمون نرمال بودن متغیرها38
4-4- یافته های استنباطی پژوهش40
4-4-1- آزمون فرضیه اول40
4-4-2- آزمون فرضیه دوم41
4-4-3- آزمون فرضیه سوم42
4-4-3- آزمون فرضیه چهارم43
فصل پنجم: بحث و نتیجه گیری
5-1- مقدمه44
5-2- خلاصه پژوهش 44
5-3- بحث ونتیجه گیری 45
5-4- پیشنهادات47
5-4-1- پیشنهادهای کاربردی 47
5-4-2- پیشنهادهای پژوهشی 47
پیوست48
عنوانصفحهفهرست منابع
منابع فارسی49
منابع انگلیسی50
فهرست جدولها
عنوانصفحهجدول 2-1- ویژگی های انواع عضله24
جدول 3-1- برنامه تمرینات مقاومتی جفتی با هالتر گروه تجربی یک به مدت هشت هفته33
جدول 3-2- برنامه تمرینات مقاومتی یک طرفه با دمبل گروه تجربی دو به مدت هشت هفته34
جدول 4-1- مشخصات آنتروپومتریک آزمودنی ها (انحراف استاندارد± میانگین)37
جدول4-2 مقادیر میانگین و انحراف معیار قدرت عضلات تاکننده و بازکننده مفصل آرنج آزمودنی ها (کیلوگرم)37
جدول 4-3 میانگین و انحراف استاندارد مربوط به مقادیر قدرت عضلات تا کننده و باز کننده مفصل آرنج و آزمون ks39
جدول 4-4- مقایسه قدرت عضلات تا کننده آرنج بین دوگروه تجربی(میانگین±انحراف استاندارد)40
جدول 4-5- مقایسه قدرت عضلات تا کننده آرنج بین دوگروه تجربی (میانگین± انحراف استاندارد)41
جدول 4-6- مقایسه قدرت عضلات باز کننده آرنج بین دوگروه تجربی (میانگین±انحراف استاندارد)42
جدول 4-7- مقایسه قدرت عضلات باز کننده آرنج بین دوگروه تجربی(میانگین±انحراف استاندارد)43
فهرست شکلها
عنوانصفحهشکل 2-111
شکل 2-216
شکل 4-1- نمودار مقایسه میانگین قدرت عضلات تا کننده آرنج40
شکل 4-2- نمودار مقایسه میانگین قدرت عضلات تاکننده آرنج41
شکل4-3- نمودار مقایسه میانگین قدرت عضلات بازکننده آرنج42
شکل 4-4- نمودار مقایسه میانگین قدرت عضلات بازکننده آرنج43
فصل اول
طرح پژوهش

1-1- مقدمه
عضله یکی از چهار بافت اصلی بدن است سه بافت دیگر عبارتند از : بافت های عصبی، پیوندی، پوششی. سه نوع عضله در بدن وجود دارد. عضله قلبی که تنها در قلب یافت می شود. عضله صاف که در دیواره رگ های خونی، راه های هوایی، روده و مثانه قرار دارد و عضله اسکلتی که بخش های مختلف اسکلت را به هم پیوند
می دهد. از میان این، تنها عضله اسکلتی تحت کنترل ارادی است و حرکت اندامها ونگهداری قامت را میسر
می سازد (5). عضله اسکلتی از حدود 75 درصد آب و 20 درصد پروتئین تشکیل شده است 5 درصد با قیمانده را نمک های آلی و سایر مواد شامل فسفاتهای پرانرژی، اوره، اسیدلاکتیک، مواد معدنی کلسیم منیزیم، فسفر،
آنزیم ها و رنگدانه های مختلف، یونهای سدیم، پتاسیم، کلر، اسیدهای آمینه، چربیها و کربوهیدرات ها را تشکیل می دهند (11).
عوامل متعددی در رشد و حفظ قدرت و توده عضله موثر هستند. این عوامل عبارتند از: وراثت، فعالیت بدنی، تغذیه مناسب، غدد درون ریز، عوامل محیطی و فعالیت دستگاه عصبی که وراثت سایر عوامل را تحت نفوذ خود دارد. فعالیت بدنی و عضلانی بدون یک تغذیه مناسب، نمی تواند بر قدرت و حجم عضله بیفزاید. تستوسترون، هورمون رشد، کورتیزول و انسولین موجب سازگاری های اساسی در حجم و قدرت عضلات خواهند شد. بدون تنش بیشینه و تمرینات مقاومتی، سایر عوامل نمی توانند پاسخ های تمرینی ایجاد کنند (9). تمرین مقاومتی از رایج ترین تمرین هایی است که در دو دهه اخیر رشد پیدا کرده است. تمرین مقاومتی در توسعه عملکرد ورزشکار بوسیله افزایش قدرت، توان، سرعت و هیپرتروفی عضله، استقامت عضلانی موضعی، عملکرد حرکتی، تعادل و هماهنگی عضله نقش ایفا می کند. در گذشته به طور مرسوم تمرین مقاومتی طرفداران زیادی نداشت (برای مثال، تنها ورزشکاران قدرتی و آنهایی که برای افزایش حجم تلاش می کردند مثل بدن سازان تمرینات قدرتی را دنبال می کردند) اما اکنون درک بهتری از مزیت های مرتبط با تندرستی تمرینات مقاومتی وجود دارد. تمرینات مقاومتی از رایج ترین تمرینهایی است که بوسیله سازمان های بهداشت جهانی مثل کالج آمریکایی داروهای ورزشی و انجمن قلب آمریکا برای بیشتر جامعه شامل افراد مسن، بزرگسالان، نوجوانان و جامعه کلینکی (مثل افرادی با اختلال عصبی، عضلانی و بیماریهای قلب و عروق) توصیه می شود (30).

1-2- بیان مسئله
قدرت یکی از مهم ترین قابلیت های زیست حرکتی است و معمولا در تمرین اغلب ورزشکاران جایی برای خود باز کرده است و عبارت است از ظرفیت عصبی و عضلانی برای غلبه بر مقاومت خارجی یا داخلی که تنها برای یک بار انجام می شود. ورزشکار می تواند با غلبه بر مقاومت خارجی یا داخلی قدرت را بهبود بخشد. منابع مهم مقاومت خارجی شامل وزن بدن افراد، توپ مدیسین، باندها و طناب های قابل ارتجاع، دمبل، هالتر و مقاومت ثابت می باشد. ورزشکاران می توانند با روش های تحریک الکتریکی هم جنبش یا ایزوکنتیک، هم طول یا ایزومتریک، درون گرا یا کانسنتریک و برون گرا یا اسنتریک قدرت بیشینه را افزایش دهند. اما روش قدرت بیشینه با استفاده از وزنه های آزاد یا وسایل دیگر هنوز رایج است. شناخت انواع قدرت برای اجرای کارآمد عملکرد و تمرین ضروری است. انواع قدرت شامل قدرت عمومی، ویژه، بیشینه مطلق و نسبی می شود که در ورزش های گوناگون برای عملکرد بهینه نوع خاصی از قدرت لازم می باشد (2).
برنامه های تمرینی مقاومتی می توانند موجب افزایش قدرت شوند. با سه تا شش ماه تمرین پیشرفتی برابر با 25 تا 100 درصد و حتی بیشتر در قدرت عضلانی دیده می شود. افزایش حجم عضلانی و سازگاریهای عصبی ناشی از تمرین مقاومتی از موثرترین عوامل توسعه قدرت عضلانی می باشند. هنگام بی تحرکی عضله و کاهش فعالیت عضله آن تغییرات عضلانی بلافاصله شروع می شود که موجب آتروفی و تحلیل عضلانی و در نتیجه کاهش در قدرت و توان عضله می شود (10). با توجه به ویژگی های ورزش ،توسعه قدرت انواع متعددی دارد. بعضی ورزش ها به توان بیشتر و بعضی دیگر به دلیل فعالیت طولانی به استقامت عضلانی بیشتری نیاز دارند. بنابر این یک روش ویژه برای تامین نیازهای همه ورزش ها وجود ندارد(2). ورزش هایی مثل وزنه برداری، قایقرانی با دو دست، پاس سینه بسکتبال و پرتاب اوت در فوتبال به سطح بالای نیازمندیهای دو طرفه نیازمند هستند و
ورزش های راکتی، سرویس والیبال، شوت فوتبال، گلف و بیسبال بیشتر به به نیازمندیهای تمرین یک طرفه احتیاج دارند. برنامه های تمرینات مقاومتی از طریق دستکاری شدت تمرین، حجم تمرین و تکرار تمرین به صورت پیشرونده و با استفاده از هالتر، دمبل و دستگاههای تمرینی اجرا می شوند. شدت تمریت مقاومتی از طریق تکرارهای بیشینه یا به صورت درصدی از یک تکرار بیشینه محاسبه می شود. حجم تمرین میزان کار انجام شده در یک جلسه تمرین است که در مقابل شدت تمرین قرار دارد و هرقدر حجم تمرین بالا باشد، شدت تمرین کاهش می یابد. در تمرینات مقاومتی حرکاتی انتخاب می شوند که با الگوی حرکتی رشته ورزشی سازگار باشند. از آنجا که عامل کلیدی برای موفقیت در تمرین مقاومتی در هر سطح آمادگی و سنی طراحی شیوه برنامه تمرینی متناسب باالگوی ورزش مورد نظر است توجه به شیوه تمرینی که تاثیر تمرین مقاومتی را در افزایش قدرت عضله تبین کند از نکات مهمی است که نیاز به بررسی و مطالعه دارد. در این تحقیق اساس کار بر پایه تمرینات مقاومتی یک طرفه و دو طرفه بر توسعه قدرت عضلانی می باشد تا از این طریق روش بهتر جهت افزایش بیشتر قدرت عضلانی بدست آید. بر این اساس هدف این مطالعه مقایسه تاثیر هشت هفته تمرین مقاومتی یک طرفه و دوطرفه در توسعه قدرت عضلات تا کننده و عضلات باز کننده مفصل آرنج می باشد.

1-3- ضرورت و اهمیت تحقیق
کارشناسان سلامت عمومی عمدتا بر تمرین یکنواخت و دقیق هوازی و افزایش فعالیت بدنی که آمادگی قلبی، عروقی را افزایش می دهد و در ترکیب بدن موثر می باشد متمرکز می شوند. با این حال تحقیقات نشان
می دهند که تمرین مقاومتی تاثیر زیادی در سیستم عضلانی و اسکلتی، مشارکت هایی در حفظ توانایی های عملکردی، جلوگیری از پوکی استخوان یا استئوپروز، کاهش بافت عضله یا سارکوپینه، کمر درد و اختلال های دیگر دارد. بیشتر تحقیقات اخیر نشان می دهند که تمرین مقاومتی می تواند اثر مثبتی بر عوامل خطر مثل مقاومت انسولینی، میزان متابولیسم پایه، متابولیسم گلوکز ، فشار خون، چربی بدن و زمان انتقال معدی- روده ای که با دیابت همراه است، بیماری های قلبی و سرطان داشته باشد. تحقیقات همچنین نشان می دهند که همه مزایای تمرین مقاومتی احتمالا در دو جلسه تمرینی 20-15 دقیقه ای در هفته حاصل می شود. همراه با تمرین یکنواخت و دقیق هوازی، تمرین مقاومتی می تواند یک جزء اصلی برنامه های افزایش سلامت عمومی باشد (29). همچنین این تمرینات سبب افزایش قدرت و توان عضلانی، کنترل وزن، افزایش تراکم استخوان، جلوگیری و کنترل محدود کننده های سلامت مثل دیابت، بیماری قلبی و آرتریت، کنترل درد، بهبود تحرک و تعادل ، بهبود قامت، کاهش خطر آسیب، افزایش عملکرد بهینه در فعالیت های روزمره بدن، کاهش چربی بدن، افزایش نسبت عضله به چربی بدن، افزایش متابولیسم پایه، بهبود الگوی خواب، افزایش اعتماد به نفس می شوند (26). تمرینات مقاومتی برای افراد کم تحرک، سالخوردگان و بیماران قلبی از سوی کالج آمریکایی طب ورزشی، انجمن قلب آمریکا، انجمن آمریکایی توان بخشی قلبی و تنفسی ارائه شده است. این موسسات تمرینات مقاومتی منظم را از اجزاء مهم برنامه های آمادگی جسمانی مرتبط با تندرستی تلقی کرده اند. تمرینات مقاومتی برای ورزشکاران رقابتی با هدف بهینه سازی قدرت و هیپرتروفی عضلانی متمرکز می شود. در مقابل تمرین مقاومتی برای سالخوردگان و افراد میانسال حفظ و (در صورت امکان افزایش)توده عضله، استخوان، قدرت و استقامت عضلانی متمرکز شده است تا سلامت عمومی و سطح نیمرخ آمادگی جسمانی را افزایش دهد (9).
کودکان و نوجوانان می توانند با رعایت اصول ایمنی با کمترین احتمال آسیب پذیری تمرینات مقاومتی را برای افزایش قدرت و توده عضلانی انجام دهند (10). تمرینات مقاومتی از اجزای کلیدی تمرین های ورزشکاران می باشند که فشار قابل توجه ای بر سیستم عضلانی اسکلتی اعمال می کنند و برای افزایش قدرت، جلوگیری از آسیب، بهبود مهارتهای حرکتی در ورزشکاران استفاده می شوند. تمرینات مقاومتی همچنین از اجزای آمادگی ورزشکاران در ورزشهای تیمی می باشند و افزایش قدرت و توان ناشی از این تمرینات سبب بهبود عملکرد ورزشکاران می شود. باتوجه به اینکه تمرینات مقاومتی در بین مردم عادی به ویژه جوانان رونق بسیار یافته است و ورزشکاران هم برای دوره های آمادگی از شیوه تمرینی استفاده می کنند و هم چنین از این تمرینات در
برنامه های بازتوانی ورزشکاران آسیب دیده استفاده می شود و افزون بر این به عنوان یک روش تمرینی مهم برای سلامت نیز شناخته شده است و با توجه به ضرورت توصیه ورزشکاران به انجام نوع تمرین مقاومتی ویژه مطابق با رشته ورزشی و جهت کمک به افزایش سلامت عمومی جوامع و یاری مربیان، کارشناسان ورزشی و ورزشکاران در ارائه یک روش تمرینی مناسب که اثر بخشی بهتری داشته باشد و با توجه به نبود تحقیقات در این زمینه هدف ما بررسی مقایسه تاثیر یک دوره تمرین مقاومتی یک طرفه و دو طرفه بر توسعه قدرت عضلات تا کننده و عضلات باز کننده مفصل آرنج می باشد.

1-4- اهداف تحقیق
1-4-1- اهداف کلی
هدف کلی این تحقیق مقایسه تاثیر هشت هفته تمرین مقاومتی یک طرفه و دو طرفه بر قدرت عضلات تا کننده و عضلات باز کننده مفصل آرنج می باشد.
1-4-2- اهداف فرعی
1- مقایسه تاثیر هشت هفته تمرینات مقاومتی یک طرفه و دو طرفه بر قدرت عضلات تا کننده آرنج
2- مقایسه تاثیر هشت هفته تمرینات مقاومتی یک طرفه و دوطرفه بر قدرت عضلات باز کننده آرنج

1-5- فرضیه های تحقیق
1- تفاوتی بین قدرت عضلات تا کننده مفصل آرنج در آزمون فلکشن یک طرفه با دمبل وجود ندارد.
2- تفاوتی بین قدرت عضلات تا کننده مفصل آرنج در آزمون فلکشن جفتی با هالتر وجود ندارد.
3- تفاوتی بین قدرت عضلات باز کننده مفصل آرنج در آزمون اکستنشن یک طرفه با دمبل وجود ندارد.
4- تفاوتی بین قدرت عضلات باز کننده مفصل آرنج در آزمون اکستنشن جفتی با هالتر وجود ندارد.

1-6- پیش فرض های تحقیق
1) آزمودنی ها بیماری قلبی عروقی، فشار خون، چربی یا قند خون نداشته و از سلامت جسمی و روحی برخوردار بودند.
2) شرایط اجرای آزمون برای کلیه آزمودنی ها یکسان بود.
3) آزمودنی ها با میل و رغبت و انگیزش در آزمون ها و مراحل تحقیق شرکت کردند.
4) آزمودنی ها حداکثر سعی و تلاش خود را در انجام تمرینات به کار گرفتند.

1-7- محدودیت های تحقیق
1-7-1- محدودیت های محقق خواسته
1) فعالیت: آزمودنی ها افراد مبتدی بودند که سابقه تمرین مقاومتی نداشتند.
2) سن آزمودنی ها: تمام آزمودنی ها در دامنه سنی 26-15 سال قرار داشتند.
3) سلامتی: همه آزمودنی ها از نظر جسمانی و روانی تندرست بودند و سابقه هیچ گونه بیماری نداشتند.
4) جنسیت: همه آزمودنی ها مرد بودند.
5) زمان تمرین: همه آزمودنی ها در زمان مشخص از روز تمرین های مورد نظر را اجرا کردند.
1-7-2- محدودیت های اجتناب ناپذیر
1) سطح انگیزش و شرایط روحی و روانی آزمودنی ها در هر جلسه تمرین تا حدی غیر قابل کنترل بود.
2) میزان استراحت و فعالیت های روزانه و تغذیه آزمودنی ها به طور کامل در طول دور تمرین قابل کنترل نبود.
1-8- تعاریف واژه ها و اصطلاحات
1-8-1- تعاریف نظری
1) قدرت عضلانی: ظرفیت عصبی- عضلانی برای غلبه بر مقاومت خارجی و داخلی تنها برای یک بار و توانایی به کار بردن نیروست. به عبارت دیگر قدرت بیشترین مقدار نیروی تولید شده توسط یک گروه از عضلات برای یک بار می باشد (2).
2) تمرینات مقاومتی: تمرینات مقاومتی مجموعه ای از فعالیت های انقباضی عضلات است که در جهت مقابله با نیروی مقاومت وزنه یا مقاومت خارجی ایجاد می شود (1).
3) تمرین یک طرفه: تمرین یک طرفه شامل استفاده از یک عضو در یک زمان است. به عبارت دیگر تمرین مقاومتی یک طرفه تمرینی است که بار و وزنه تمرینی با یک طرف بدن حرکت داده می شود و حرکت یک عضو (دست یا پا) سبب اجرای تمرین می شود مثل پرس دمبل تک دست، شنای یک دست (13).
4) تمرینات مقاومتی دو طرفه: تمرین دو طرفه شامل استفاده از دو عضو به طور همزمان برای غلبه بر مقاومت است. به عبارت دیگر تمرین مقاومتی دوطرفه تمرینی است که بار و وزنه تمرینی با دو عضو بدن (دستها یا پاها) حرکت داده می شود و حرکت همزمان دو عضو سبب اجرای تمرین می شود (13).

1-8-2- تعاریف عملیاتی
1) تمرینات مقاومتی: در این پژوهش برای انجام تمرینات مقاومتی از دستگاههای بدن سازی ، وزنه و دمبل به مدت هشت هفته استفاده شد.
2) تمرین یک طرفه: تمرینهای یک طرفه شامل جلو بازو دمبل ایستاده، پشت بازو دمبل ایستاده ، جلو بازو دمبل شیب میز، پشت بازو دمبل خوابیده ، جلو بازو تک دست ایستاده و پشت بازو سیمکش تک دست ایستاده در این پژوهش مورد استفاده قرار گرفت.
3) تمرین دو طرفه: تمرینهای دوطرفه ای که در این تحقیق استفاده شد تمرینهایی شامل جلو بازو هالتر ایستاده، جلو بازو سیمکش لاری نشسته، پشت بازو سیمکش لاری، جلو بازو ماشین ایستاده بود.

در این سایت فقط تکه هایی از این مطلب با شماره بندی انتهای صفحه درج می شود که ممکن است هنگام انتقال از فایل ورد به داخل سایت کلمات به هم بریزد یا شکل ها درج نشود

شما می توانید تکه های دیگری از این مطلب را با جستجو در همین سایت بخوانید

ولی برای دانلود فایل اصلی با فرمت ورد حاوی تمامی قسمت ها با منابع کامل

اینجا کلیک کنید

4) قدرت عضلانی یک طرفه و دو طرفه: قدرت یک طرفه و دو طرفه عضلات تاکننده مفصل آرنج و عضلات بازکننده مفصل آرنج آزمودنیها به صورت غیر مستقیم از طریق آزمون RM1، به ترتیب، با استفاده از دمبل (مجموع رکورد دست راست وچپ) و هالتر با استفاده از وزنه های آزاد اندازه گیری شد.
5) افراد مبتدی: در این تحقیق منظور از افراد مبتدی مردان 26-15 سال هستند که سابقه هیچ گونه تمرین مقاومتی نداشتند.
فصل دوم
ادبیات و پیشینه تحقیق
2-1- مقدمه
در این فصل ابتدا مرور مختصری بر مبانی نظری تحقیق شامل ساختار تار و عضله اسکلتی، پتانسیل عمل، نظریه ی سرخوردن الیاف، واحدهای حرکتی، قانون همه یا هیچ، انواع تمرینهای مقاومتی، مکانیسم انقباض، انواع قدرت، سازگاریهای عصبی عضلانی، سازگاری قدرت مربوط به سن و جنس، مزیتهای تمرینهای یک طرفه و دو طرفه، انواع تارهای عضلانی صورت گرفته و سپس دست آوردهای کلی پژوهش که در مورد موضوع تحقیق صورت گرفته، ارائه شده است.

2-2- ساختار عضله اسکلتی
عضلات اسکلتی 40 درصد وزن بدن را تشکیل می دهند. عضلات اسکلتی از هزاران تار قابل انقباض تشکیل شده که به طور موازی درکنار یکدیگر قرار گرفته اند. طول تارهای دراز و استوانه ای شکل عضلات اسکلتی از 1 تا 40 میلی متر و قطر آنها از 10 تا 100 میکرون متفاوت است. غلاف هایی از بافت همبند (پیوندی) تارهای قابل انقباض عضلانی را احاطه کرده اند. بخشی از این بافت که یک تار عضلانی را می پوشاند به نام آندومیوزوم نامیده می شود. درست در طرف داخل چسبیده به این غلاف، غشای نازک دارای خاصیت ارتجاعی تار عضلانی را در بر می گیرد این غشا سارکولما خوانده می شود. درون یاخته عضلانی از پروتوپلاسم ویژه ای به نام سارکوپلاسم اشغال شده است. یاخته های عضلانی (تارها) نیز در کنار هم قرار گرفته اند تا دسته تار عضلانی یا فاسیکول را به وجود آورند. این دسته تارها شامل تعداد نابرابری تار عضلانی اند که بافت همبند مشخصی به نام پری میوزیوم آنها را به هم پیوند می دهد. با مطالعه یک عضله کامل (یا دسته تارهای عضلانی) پی خواهیم برد که بافت همبند دیگری به نام اپی میوزوم در طرف خارج آن را پوشانده است. ادامه بافت های همبند به موازات تارهای عضلانی در انتهای عضله به شکل محکم و فشرده ای به یکدیگر می چسبند که تشکیل تاندون را
می دهند. تاندونها به لایه خارجی استخوان به طرز محکمی متصل می شوند و همچون رابط بین عضلات مخطط و استخوانها انجام وظیفه می کنند. عضلات دارای عروق خونی فراوانی اند که به همراه بافت همبند به درون عضلات رخنه می کنند و به موازات تارهای عضلانی آرایش می یابند (7).

2-3- ساختمان تار عضلانی
درون تار عضله، پر?از سارکوپلاسم- یک مایع چسبناک قرمز رنگ حاوی هسته، میتوکندری ها، میوگلوبین و تقریبا 500 میوفیبریل ضخیم رشته مانند 1 تا 3 میکرومتری است که از یک سر تا سر دیگر تار عضله ادامه دارند. اطراف میوفیبریل ها، توسط یک نوع رتیکولوم اندوپلاسمیک صاف پیچ در پیچ احاطه شده که رتیکولوم سارکوپلاسمیک خوانده می شود و در رشد، ترمیم، جانشینی تار درگیر می شود. توبول های غشایی بین تماسی رتیکولوم سارکوپلاسمیک در فضاهای باریک بین میوفیبریل قرار داشته و ضمن آن که آن را احاطه می کنند به موازات آنها مستقر می شوند. در زیر میکروسکوپ پر نور، تار عضله ظاهر مخططی دارد. دلیل مخطط بودن تار به لحاظ آرایش منحصر به فرد نواربندی متفاوت میوفیبریل هاست. در امتداد طول هر میوفیبریل نوارهای تیره A با نوارهای روشن I یک درمیان قرار گرفته اند. این عنصرها مسئول گسترش و تولید نیرو هستند. هر نوارA در بخش مرکزیش توسط یک باریکه روشن تر که منطقه H خوانده می شود قطع می شود. منطقه H خودش توسط خط تیره ای که خط M خوانده می شود به دو قسمت به دو قسمت تقسیم می شود. نوارهای I نیز در ناحیه وسط یک قطعی دارند ناحیه سیاهی که خط Z نامیده می شود. ناحیه بین دو خط Z را سارکومر می گویند و کوچکترین واحد یا بخش عملی (کارکردی) یک تار عضله است. هر میوفیبریل در واقع زنجیره ای از سارکومرهاست که سر به سر روی هم خوابیده اند. دیده شده است که میوفیبریل از آرایش منظم دو نوع فیلامنت پروتئینی
(میوفیلامنت ها) در درون سارکومرها ریشه می گیرد. فیلامنت نازک از پروتئین های اکتین ، تروپومیوزین ، تروپونین ، پهنای وسیع نوار I و تا اندازه ای مسیر A تشکیل می شوند. در حالی که فیلامنت های ضخیم حاوی پروتئین میوزین و گسترده طول نوار A به طور کامل است. خط Z یک ورقه پروتئینی و به شکل دیسک است و به عنوان نقطه اتصال فیلامنت های نازک انجام وظیفه می کنند و ضمنا هر میوفیبریل را به سر تا سر پهنای تار بعدی وصل می کند (7).

2-4- پتانسیل عمل
بین دو سوی غشای سلول عضلانی اختلاف بارالکتریکی وجود دارد. قسمت خارجی غشا دارای بار مثبت و قسمت داخلی آن دارای بار منفی است. در سلول غیر فعال اختلاف بار الکتریکی یا پتانسیل بین داخل و خارج سلول پتانسیل استراحت نامیده می شود. هنگامی که یکی از تارهای عضله تحریک می شود قابلیت نفوذ غشای سلول عضلانی تغییر می یابد و این به تغییرات سریعی در پتانسیل غشاء می انجامد که برای 0001/0 ثانیه ادامه
می یابد و سپس دوباره به حالت استراحت باز می گردد. تغییرات پتانسیل درهنگام فعالیت تار عضلانی پتانسیل عمل تولید می کند. پتانسیل عمل دارای دوقسمت است. قسمت اول در زمان دپلاریزاسیون، هنگامی که پتانسیل معکوس می شود ایجاد می گردد و قسمت دوم در هنگام رپلاریزاسیون حادث می شود. قسمت اول به این ترتیب تولید می شود که متعاقب افزایش در قابلیت نفوذ غشا به یونهای سدیم این یونها به سرعت به طرف داخل سلول عضلانی حرکت می کنند و با خود مقدار کافی یونهای مثبت برای ایجاد یک پتانسیل مثبت در داخل سلول و نتیجه تجمع بارهای منفی در خارج غشای سلول به همراه می آورند. بلافاصله پس از دپلاریزاسیون دوباره غشا در برابر یونهای سدیم غیر قابل نفوذ می شود و به تدریج پتانسیل استراحت غشاء از نو ظاهر می گردد (7).

2-5- نظریه ی سرخوردن الیاف
نظریه ی سرخوردن الیاف چنین پیشنهاد می کند که یک عضله از آن جهت کوتاه و طویل می شود که الیاف ضخیم و نازک بدون تغییر در طولشان به روی یکدیگر سر می خورند. این عمل تغییر عمده ای در اندازه نسبی مناطق مختلف و نوارهای درونی یک سارکومر ایجاد می کند. الیاف نازک اکتین روی الیاف میوزین سرخورده و طی انقباض به داخل (و هنگام انبساط به جای اول برمی گردد) منطقه نوار A حرکت می کند. بنابراین تغییر آرایش ساختاری عمده ای هنگام انقباض در منطقه نوار I که به صورت چشمگیری عرضش کم می شود رخ
می دهد. نوار Z اساساً به طرف مرکز هر سارکومر کشیده می شود. هیچ تغییری در عرض نوار A به وجود
نمی آید. اگرچه هنگام تماس الیاف اکتین با یکدیگر در مرکز سارکومر ممکن است منطقه H ناپدید شود
رشته های اکتین به داخل فضاهای بین رشته های میوزین می لغزند و خط Z را که به آن چسبیده اند با خود
می کشد (شکل 2-1) (11).

شکل 2-1
2-6- واحدهای حرکتی و اتصال عصبی عضلانی
تعداد رشته های عصب حرکتی بسیار کمتر از تعداد عضلات موجود در بدن است. میلیونها تار عضلانی مخطط در دستگاه عضلات وجود دارد. اما تنها در حدود 420000 عصب حرکتی وظیفه انتقال پیامها از دستگاه عصبی مرکزی به تارهای عضلانی را انجام می دهند. با توجه به اینکه تارهای عضلانی بدون اعصاب حرکتی قادر به تولید انقباض نیستند الزاماً عصب های حرکتی انشعابات مکرری در داخل عضله به وجود می آورند. بدین ترتیب هر عصب حرکتی منفرد و تارهای عضلانی مربوط به آن را یک واحد حرکتی می گویند. به عبارت دیگر تارهای عضلانی که از تار عصب حرکتی عصب گیری می کنند یک واحد حرکتی نامیده می شوند. اتصال عصب به عصب دیگر را سیناپس می نامند و اتصال عصب به عضله سیناپس ویژه ای را به نام اتصال عصبی عضلانی یا صفحه محرکه به وجود می آورد. جریان دقیق سازوکار اتصال عصبی عضلانی بدین ترتیب است: آکسونی که به تار عضلانی عصب می دهد به تدریج که به مقصد خود نزدیک می شود غلاف میلین خود را از دست می دهد و به تعدادی ((پایکهای انتهایی)) تقسیم می شود. پایکهای انتهایی حاوی تعداد زیادی
وزیکول های کوچک روشن اند که محتوی ((استیل کولین)) یعنی ماده شیمیایی میانجی در این سیناپس هایند. در صفحه محرکه ارتباطی بین آکسون و عضله وجود ندارد. لذا هنگامی که یک موج عصبی به صفحه محرکه می رسد استیل کولین از وزیکول ها آزاد و از فضای بین انتهای عصب و غشای تار عضلانی ( موسوم به شکاف سیناپسی) عبور می کند و به تحریک در رشته عضلانی و انقباض می انجامد (7).

2-7- قانون همه یا هیچ وجمع انقباضات
پاسخ تارهای عضلانی در برابر یک محرک یا بصورت حداکثر است و یا اصلا به وجود نمی آید. این صفت بارز به قانون همه یا هیچ موسوم است. محرکی که دارای شدت آستانه تحریک باشد، سبب خواهد شد که تار عضلانی تا حداکثر امکان منقبض شود. افزایش انقباض تار عضله که بر اثر دو محرک حداکثر با توالی سریع ایجاد می شود، جمع انقباضات نامیده می شود.این موقعی حادث می شود که قبل از آنکه غشا متعاقب تحریک اول رپلاریزه شود، تحریک دوم به غشا می رسد. هرگاه زمان کافی بین محرک اول و دوم برای بازگشت تحریک پذیری وجود نداشته باشد، دو انقباض با یکدیگر جمع می شوند. باید توجه داشت که هنگامی که غشاء دپلاریزه می شود، محرک ثانوی بی اثر است این فاصله را محرکه تحریک ناپذیر مطلق می نامند. جمع انقباض در این مرحله میسر نیست ولی زمانی که غشا در حال رپلاریزاسیون است و تحریک ناپذیرحتمی است، تحریکی قویتر از حد طبیعی لازم مجددا غشاء را دپلاریزه می کند. بدین ترتیب، جمع انقباضات میسر می شود (7). زمان طولانی انقباض و زمان کوتاه تحریک فرصتی ایجاد می کند تا عصب قبل از انبساط کامل عضله با واحد حرکتی بیشتر تحریک شود. در این وضعیت ،نیروی تام انقباض عضله یا واحد حرکتی می تواند با افزایش فرکانس تحریک افزایش یابد که به آن جمع زنی می گویند.با افزایش فرکانس تنش تکان نیز تا زمان رسیدن به یک تنش بیشینه یکنواخت، که کزاز نامیده می شود ، افزایش می یابد (7).

2-8- انواع تمرینات مقاومتی
حرکات بی شماری وجود دارد که می توان از آنها در یک برنامه تمرین مقاومتی استفاده کرد. با وجود این، برنامه های تمرینی فقط محدودی از آنهارا مد نظر قرار می دهند. این گونه های تمرینی عبارتند از: ایزومتریک، دینامیکی (پویایی) با متغیرثابت، مقاومتی متغیر، اسنتریک و ایزوکنتیک. استفاده کردن هریک از این روشها فواید و محدودیتهای خاص خود را دارند. انتخاب اینکه کدامیک از انواع این تمرینها استفاده شود، به نیازهای عملکرد، هدف های فرد و دسترسی داشتن یا هزینه وسایل و تجهیزات بستگی دارد.

2-8-1- تمرینهای ایزومتریک
ایزومتریک که ضمناً به تمرینهای مقاومتی استاتیک نیز معروفند، به انقباض عضلانی ای گفته می شود که در آن تغییری در طول عضله رخ نمی دهد.این نوع تمرین می تواند علیه یک شئ شاکن (برای مثال، یک رادیو) یا علیه مقاومتی که بزرگتر از قدرت کانسنتریک فرد است (برای مثال، یک میله با وزنه سنگین یا ماشین وزنه ای) انجام شود. مهمترین امتیاز این تمرینها آن است که قدرت در زاویه خاصی از مفصل افزایش می یابد که خود این موضوع بزرگترین محدودیت آن نیز هست، چون قدرت فقط در زاویه خواص گسترش می یابد و انتقال محدود است.
2-8-2- تمرینهای پویا با مقاومت ثابت
واژه پویا با مقومت ثابت به نوعی از انقباضهای عضلانی گفته می شود که آن عضله ، تانسیونی ثابت علیه یک مقاومت مشخص به کار می گیرد. این نوع انقباض را عموما تحت عنوان انقباض ایزوتونیک نیز می شناسند. امتیاز اصلی تمرینهای دینامیکی با مقاومت ثابت عبارت است از توانایی آن در تحریک حرکت ویژه ای و فراخوانی یک توده عضلانی بزرگ. این شرایط امکان انتقال قدرت بیشتر به عملکرد ورزشی واقعی را میسر
می سازد. محدودیت اصلی این نوع تمرینها ضرورت دقت و توجه مناسب به هنگام اجرای آنها و وجود تاسیسات مکفی است (8).
2-8-3- تمرینهای مقاومتی متغیر
وسیله تمرین مقاومتی متغیر از راه یک بازوی متحرک اهرمی، بادامک، یا تنظیمات قرقره ای عمل می کند. هدف ازاین کار عبارت است از تغییر مقاومت در سراسر دامنه حرکتی یک فعالیت تا افزایش ها و کاهشهای قدرت در سراسر دامنه حرکتی برابر شود. هدف از چنین طراحی ای این است که عضله تحت تاثیر فشار قرار گیرد تا در سراسر دامنه حرکتی درحد بیشینه منقبض شود. مثل حرکات مقاومتی پویا، ورزش کردن با ماشینهای مقاومتی متغیر می تواند به افزایش قدرت زیادی منتهی شود. با این تفاوت که ترس از افتادن وزنه ها و به خطر افتادن ایمنی فرد در این نوع تمرینها وجود ندارد. از معایب این تمرینها آن است که تعداد مفاصلی که در گیر کار می شوند، زیاد نیست در نتیجه عضلات زیادی فراخوان نمی شوند و شبیه سازی حرکات ورزشی واقعی نیز با محدودیتهایی مواجه است. به علاوه هزینه دستگاههای مقاومتی متغیر ممکن است بودجه زیادی بخواهد.

2-8-3- تمرینهای اسنتریک
نوعی انقباض عضلانی است که عضله هنگام انقباض بر طولش افزوده می شود. این نوع انقباض نوعا هنگام دویدن در سراشیبی یا حالت نیم اسکات که فرد قبل از پریدن به خود می گیرد، مشاهده می شود. استفاده از حرکات مقاومتی ثابت دینامیکی مستلزم نوعی انقباض اسنتریک است. جایی که مقاومت کم می شود، عضله به صورت استاتیکی منقبض می شود (طویل می شود) وجایی که مقاومت زیاد می شود تا تکرار کامل شود، عضله به شکل کانسنتریکی منقبض می شود (کوتاه می شود). توانایی نیروزایی هنگام انقباض اسنتریکی به مراتب بیشتر از توانایی نیروزایی هنگام انقباضهای کانسنتریک یا ایزومتریک- هر دو- است. به همین دلیل، برای افزایش قدرت بیشتر، استفاده از تمرینهای اسنتریک پیشنهاد شده است تا استفاده از دیگر روشها تمرینی.مزیت اصلی تمرینهای اسنتریک عبارت از توانایی گسترش قدرت آن است. از جمله محدودیت های این تمرین ها آن است که آن را عامل دردهای پس از ورزش می دانند. دردها 48 ساعت پس از یک جلسه تمرین به اوج خود می رسند.

دسته بندی : پایان نامه ها

دیدگاهتان را بنویسید